Monique en Theo

Transgender

De ontdekking
Ruim 6 jaar heb ik een relatie gehad met een man die Transgender is. We hebben elkaar ontmoet via een wederzijdse vriendin en al snel sloeg de vonk over. Er volgden een aantal fijne jaren waarin de liefde steeds sterker werd. Na ongeveer 2 jaar ontstonden er enkele kleine incidenten welke zorgde voor afstand, verwijdering. Al begreep ik niet goed waarom. Op een dag ontdekte ik zijn geheime mail adres waaruit bleek dat mijn partner crossdresser of misschien wel transgender was, hij ontkende. De enorme schok die ik voelde betrof niet het "vrouwzijn", maar het gemak waarmee hij loog.
Mijn Emoties
De bodem werd onder mijn voeten weggeslagen en ik heb afstand genomen om mijn emoties de ruimte te kunnen geven. Veel vragen tolden door me heen; Waarom had hij me niet in vertrouwen genomen en erover verteld? Wat was onze liefde dan waard? Hield hij echt van mij of was ook dat fake? Wat heb ik fout gedaan? Wie is hij werkelijk en hoe kan ik hem weer vertrouwen? Wat zullen mijn familie en vrienden hiervan zeggen? Wat betekent dit voor de relatie en hoe ga ik hiermee om? Ik voelde boosheid, teleurstelling, verdriet, wantrouwen, afwijzing, onzekerheid, verwarring. Ik voelde mijzelf slachtoffer.
Plotseling duidelijk
Plotseling werden mij verschillende dingen duidelijk. We konden zo fijn samen shoppen, waarbij hij de leukste jurkjes voor me uitzocht, natuurlijk zijn dekmantel waarmee hij voor zichzelf jurkjes kon bekijken en uitzoeken. Hij hield zo van mijn vrouwelijkheid, het ging niet om mij…, maar het toonbeeld van vrouw wat ik voor hem was, waaraan hij zich kon spiegelen. Ik wilde er alles van weten en ben er diverse artikelen en boeken over gaan lezen. Toch bleef de ontkenning en heeft hij mij er nooit iets van laten zien, ook zichzelf niet in de hoedanigheid als vrouw. Hoewel ik daar wel voor openstond. Natuurlijk ook schuchter en onwetend, maar bereid te leren, de uitdaging aan te gaan.
Mijn liefde
Na een aantal weken heb ik weer contact gezocht omdat ik hem miste en ondanks alles diepe liefde voor hem voelde. Ik begreep dat hij dit niet had durven vertellen uit schaamte, angst voor verlies. Dat hij voor mij vooral "die sterke man" wilde zijn, omdat hij dacht dat ik dat nodig had en vooral zijn vrouwelijke kant wilde verbergen. Voor mij mocht hij gewoon zijn wie hij was. Als persoon was hij daar niet minder om. Ik was ervan overtuigd dat als je dit in liefde met elkaar aanging, het vertrouwen weer terug te winnen zou zijn. Niet of nauwelijks heeft hij mij betrokken bij het proces van omgaan met zijn transgender zijn, noch met de depressie waarin hij zat. Wat mij een sterk gevoel van afwijzing van mijzelf en mijn intentie dit aan te gaan opleverde. Later besefte ik dat zijn afwijzing vooral zichzelf betrof.
Mijn vechtlust
Ik ben ondanks alles blijven strijden voor openheid, eerlijkheid, respect en vertrouwen, ik heb hem zelfs voorgesteld het "vrouwzijn" op te zoeken en hulp van deskundigen voor ons beiden. Ik heb hem de ruimte gegeven die hij nodig had. Helaas tevergeefs, want de vermijding bleef. Het is me niet gelukt. Ik voelde mezelf uitgeput. Toen hij voor de zoveelste keer plotseling verdween en niets meer liet horen (wat regelmatig gebeurde) was het me duidelijk dat ik moest kiezen voor mezelf, uit zelfbehoud, zelfrespect en mijn zelfvertrouwen. Mijn grens bij moest stellen die ik vele malen had laten overschrijden. Ik heb het contact volledig verbroken. Met heel veel pijn en verdriet.
Eerlijkheid
Na veel lezen en coaching sessies te hebben gedaan heb ik als geen ander geleerd dat mogen zijn wie je bent en dit kunnen delen met je dierbaren het allerbelangrijkste is. In dit geval waren we beiden slachtoffer, wat met hulp om te buigen is naar acceptatie, een win-win situatie. De relaties waarin dit speelt hoeven niet verbroken te worden als je je partner er in betrekt, je kwetsbaar opstelt, laat zien dat jij ook angst hebt en onzeker bent. Het delen van emoties en gevoel, begrip hebben voor elkaar, schept juist een band, die, na dit met elkaar te hebben doorgemaakt, misschien nog wel sterker en dieper is. De relatie zal misschien voortbestaan in een andere vorm, maar je hebt samen iets heel speciaals, hoe mooi is dat! Tevens heb ik geleerd dat ik de liefde voor hem in mijn hart mag blijven voelen en geen wrok of boosheid meer hoef te koesteren. Maar de mooie momenten. Niet in de laatste plaats voor mijn eigen welzijn. En dat doe ik ook......Monique